Sumatra: orangutany i smak duriana

Sumatra, największa Indonezyjska wyspa. Wspaniałe miejsce do przeżycia przygody poza utartymi turystycznymi szlakami. Co wyróżnia Sumatrę na tle pozostałych siedemnastu tysięcy wysp? Dlaczego warto wybrać się właśnie tam, a nie na turystyczną i osławioną Bali? Na Sumatrze czas płynie zupełnie inaczej – praktycznie cała wyspa porośnięta jest gęstymi dżunglami, które są domem dla zagrożonych wyginięciem zwierząt, takich jak zwinne orangutany czy niewielkie nosorożce sumatrzańskie. Tutaj mieszkańcy żyją w zgodzie z naturą, kultywują najstarsze zwyczaje i gotują wg tradycyjnych przepisów. Wybierz się tam z nami już teraz…

Niekończące się dżungle
Pomimo nieustannej działalności człowieka – czyli regularnego karczowania przepięknych dziewiczych dżungli, na Sumatrze nadal rosną prawdziwe lasy tropikalne. Ich eksplorowanie nigdy się nie kończy i wcale nie jest proste, więc zwiedzanie planujcie zawsze z lokalnym przewodnikiem. Pierwszym miejscem, o którym Wam opowiemy jest Sanktuarium Orangutanów w miasteczku Bukit Lawang, do którego prowadzą drogi pomiędzy plantacjami kauczuku i palm olejowych. Bukit Lawang jest najlepszym miejscem na Sumatrze, w którym można obserwować żyjące na pół dziko zagrożone wyginięciem orangutany – wybudowano tu dla nich ośrodek i centrum rehabilitacji. Nie obyło się, rzecz jasna, bez kontrowersji, ale ideą powstania tych budynków był szwajcarski program ochrony sumatrzańskich orangutanów. Przez długi czas zastanawiano się, w jaki sposób zapewnić najlepszy komfort orangutanom, a jednocześnie zadowolić turystów, którzy w końcu w dużej mierze sponsorują to miejsce. Po wielu dyskusjach, obecnie, wstęp i zwiedzanie Sanktuarium Orangutanów możliwe jest tylko z przewodnikiem i zakazuje się dokarmiania zwierząt. Istnieje możliwość zgłoszenia się do wolontariatu w ośrodku, więc być może ktoś zatrzyma się na Sumatrze na dłużej. Poza tym, w Bukit Lawang uprawia się farmy organiczne w myśl skomplikowanych ekosystemów, więc koniecznie udajcie się na jedną z nich i zobaczcie na własne oczy, jak wygląda prawdziwa farma organiczna. Przy farmach działa centrum edukacji ekologicznej, które prowadzi także wycieczki ornitologiczne. Jak widać, w nawet niepozornej wiosce nie da się nudzić.

U brzegu jeziora Toba
Następnym miejscem, o którym chcemy Ci opowiedzieć jest jezioro Toba. Jezioro Toba jest największym jeziorem powstałym w wyniku aktywności wulkanicznej około 70 tysięcy lat temu. Jego powierzchnia jest o 1000 metrów kw większa niż jezioro w Singapurze. Dodajmy, że bardzo rzadko na świecie zdarzają się przypadki, kiedy to ziemia odradza się po erupcji wulkanu – mamy więc do czynienia z cudem natury. Z tego powodu jezioro Toba zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO i przyznano mu certyfikat, za którym idzie ogromna odpowiedzialność dla społeczeństwa Sumatry. Każde miejsce, które posiada certyfikat UNESCO musi być odpowiednio chronione, więc trzeba rozwijać turystykę w kierunku ekoturystyki – by nie zagrażała środowisku naturalnemu. W tym celu nad jeziorem Toba mocno promuje się ekoturystykę oraz prowadzi farmy rybne, które mają na celu zapobieganie zanieczyszczaniu jeziora. Aby uatrakcyjnić pobyt gościom, jest możliwość pływania łodzią po jeziorze i delektowania się spokojem oraz pięknem okolicy z poziomu wody. Na Toba w wyznaczonych obszarach można też pływać rowerkami wodnymi, dzięki czemu to fajne miejsce do spędzania czasu z rodziną i dziećmi. Popularnością cieszą się też wycieczki tuk tukiem dookoła jeziora oraz kąpiele w jego gorących wodach na północy – gorące źródła są tu powszechnie znane i lokalni korzystają z nich w celach leczniczych. Dodamy, że jeśli jesteś wielbicielem ekologii, niedaleko Toba istnieje ekologiczna wioska Silimalombu, w której rosną 500-letnie drzewa mango uprawiane wyłącznie naturalnymi środkami.

Odwiedź wioski ludu Bataków
Batakowie od dawien dawna zamieszkują sumatrzańskie tereny. To wspaniała grupa etniczna, kultywująca tradycje i pradawne obrzędy. Batakowie zajmują się głównie uprawą ryżu i kukurydzy w górach, więc wycieczka do ich wioski może być wymagająca fizycznie.